• Kare, vanuit jezelf.
  • Leef je leven en geniet ervan
  • Alles waar je aandacht aan schenkt groeit

Blog
                                                                                                                                                                          

  

                                                                                                                                        

Zelfcompassie                                                                    6 juni 2017

Liefde begint bij aardig zijn voor jezelf, zelfcompassie. Hoe fijn is het als je jezelf een goed en leuk mens vindt en kunt lachen om jezelf. Ik vind dat nog niet altijd even makkelijk en het gaat me steeds beter af!  Als ik ‘s morgens in de spiegel kijk stel ik mezelf soms de volgende vragen:

Ben ik nieuwsgierig naar wat er is en komen gaat?  Sta ik daarvoor open? Accepteer ik wat er is?  Ben ik liefdevol? Dit is een moment waarop ik stil sta bij mezelf en het helpt mij om de dag bewuster en vriendelijker te beginnen. En heb je nog niet zoveel zin om te praten,  smeer dan eens je dagcrème met liefde en aandacht op je gezicht, of wat denk je van een vriendelijke glimlach naar jezelf. Probeer maar eens en merk op wat een verschil dat kan maken!

Hoe mooi zou het zijn als je jezelf ’s morgens zo zou begroeten? En wat zal dat voor invloed hebben op de mensen om je heen……Heerlijk toch?!

 


Liefs Karin

 

                                                                                                                                                                                                                           

Openheid in eigen huis                                                     1 mei 2017

43 procent van de Nederlandse jongeren heeft psychische klachten. En wel 37 procent van hen is hierover niet open naar andere mensen. Dat zijn toch schrikbarende cijfers! Wat zal er in hun omgaan? Wat zullen ze voelen? Wat zullen ze denken? Wat maakt nou dat ze er met niemand over (kunnen) praten?

Gelukkig zegt zo’n 65 procent van de jongeren, zowel met als zonder psychische problemen, dat ze het liefst met hun ouders over psychische problemen willen praten. Dat vind ik een mooi teken. Maar het zet me ook aan het denken… Hoe komt het dan dat ze dit niet allemaal doen, ook al is die behoefte er wel?!

Hoe kun je er als ouder-zijnde voor zorgen dat jóuw kind wél naar jou toe komt… Dat jouw kind wel openhartig is, zich veilig voelt om zijn verhaal te vertellen, zichzelf kan zijn, open kan communiceren… Hoe gaat dat bij jullie thuis? Ben je er tevreden over? Fijn, dat is wat ik een ieder gun! Of staat er iets in de weg waardoor deze open sfeer nog niet makkelijk te creëren is? En wat zou je daar aan kunnen veranderen?

Wellicht dat je zelf al goed weet waar het wringt, en hoe het op te lossen… En, mocht je daar eens naar willen kijken met een professionele coach, dan staan Karin en ik graag voor je klaar.

Lieve groet,

Renske 

Bron: http://www.nu.nl/gezondheid/4654407/43-procent-van-nederlandse-jongeren-heeft-psychische-klachten-.html

                                                                                                                                                                         

 

Positief kijken naar kinderen, focus op oplossingen          30 november 2016

Hoe leuk is dat! Wij hebben een column geschreven voor het KindVak Magazine. "Positief kijken naar kinderen, focus op oplossingen". Je kunt het lezen door op de volgende link te klikken en digitaal door te bladeren naar pagina 10. Veel leesplezier! 

https://issuu.com/kindvakmagaz…/docs/161122_kvm_6-nov-dec-v3

 

                                                                                                                                                                         

Stapte jij toen in het licht?                                  15 november 2016

Als ik terugdenk aan mijn middelbare schooltijd…
Als ik terugdenk aan mijn pubertijd…
Als ik toch terugdenk aan wie ik toen was… Waar ik me toen mee bezig hield, waar ik me toen druk om maakte, in welke situaties ik toen terechtkwam, hoe ik me daar weer op één of andere manier uit redde, wat er in die tijd allemaal om me heen gebeurde, met wie ik allemaal om ging, hoe ik mijn eigen mening aan het vormen was, hoe ik over mezelf dacht, hoe ik dacht dat anderen over mij dachten… Komen er bij jou ook al herinneringen van die tijd bij je naar boven?

Een paar weken geleden heb ik geassisteerd bij de “Uit de Schaduw!” week van de Youth Academy van het NTI NLP. Een week waarin er verschillende middelbare scholen uit heel het land naar Heiloo kwamen, om daar in de Cultuurkoepel van het Willibrordus deel te kunnen nemen aan dit mooie project. Veel vrijwilligers. Zowel de trainers en de assistenten/ begeleiders, als de leerkrachten en leerlingen van die scholen. Ook zij waren vrijwilligers. Zij hadden zelf de keuze om mee te doen. En ze waren met  velen. 700 leerlingen én docenten, die allemaal hun eigen verhaal bij zich dragen. Ze deelden hun verhaal met de anderen. Ze stapten “Uit de schaduw, in het licht” zodat ze gezien konden worden. Ze hebben elkaar op een andere manier ontmoet en leren kennen. Ze hebben zaken bespreekbaar gemaakt die eerst nog in de schaduw lagen. Ze hebben laten zien dat ieder mens uniek is, en “iedereen even mooi anders”.

 

Ik zou het zo fijn vinden als wij dat allemaal kunnen inzien. Dat we daardoor iedereen kunnen accepteren en respecteren om wie hij of zij is. Hoe fijn zou dat zijn?!

“Stap uit de schaduw, in het licht, als jij… werkelijk jezelf kunt zijn… “

 

Liefs, Renske

 

                                                                                                                                                                         

Wat een uitzicht en …..inzicht!                                   26 oktober 2016

Hier zit ik dan in onze praktijkruimte met uitzicht op de watertoren. Verder zie ik prachtige bomen, hoor vogels fluiten en mensen met elkaar praten en ik voel me gelukkig met zo’n werkplek!

Hier ontvang ik mensen voor individuele coaching en werk ik samen met Renske aan onze trainingen en themabijeenkomsten. Als we samenwerken beginnen we vanuit het uitzicht, kijken naar een steeds mooier wordende omgeving en gaan dan naar een stukje inzicht. Dat is waar ons vak over gaat. We vinden het vanzelfsprekend dat ook wij blijven kijken en onderzoeken wat er bij ons speelt, wat maakt dat we nou juist zo op een situatie reageren en hoe we daar ook mee om kunnen gaan. Dit is een belangrijk begin van onze dag wat gepaard gaat met een lach en een traan en heel veel inzichten.

Hiervoor moet je de weg naar binnen bewandelen en echt naar jezelf durven kijken.

Het brengt je meer in contact met wie je bent, je eigen krachten en kwaliteiten. Je leert jezelf kennen in al je facetten. En soms is het best nog een beetje lastig om naar jezelf te kijken, sommige dingen zie je liever niet en dan is het makkelijker om het bij een ander te leggen.  Want ja als die ander nou maar anders doet dan zou ik……. Helaas kun je de ander niet veranderen en kun je alleen kijken wat je zelf kunt doen. En soms merk je dat als je zelf op een andere manier met een bepaalde situatie omgaat de ander ook op een andere manier reageert.

Mijn wens is dat veel meer mensen bereid zijn om echt naar zichzelf te kijken. Dat jij beslist wat je met je eigen leven doet en daar de verantwoording voor neemt.  

Dus kijk af en toe in de spiegel en kijk echt naar wie je ziet, voel wat je voelt, hoor wat je hoort. Stel vragen, onderzoek en ontdek en verrijk zo jezelf en de ander. En wees vooral aandachtig, begripvol en liefdevol.

Geniet van het uitzicht en van het inzicht!

 

Liefs Karin

 

                                                                                                                                                                         
Overgang                                                                              9 augustus 2016

De overgang, een overgang, een gang naar een nieuwe weg. Stapje voor stapje kom ik dichterbij het punt om van mijn vertrouwde weg af te slaan en een nieuwe route te nemen. Wat speelt hier allemaal een rol, ongetwijfeld ook mijn leeftijd want het lijf maakt gewoon een overgang. Bij deze nieuwe stap zijn veel overwegingen de revue gepasseerd. Uiteindelijk merk ik dat ik mij naast alle rationele bedenkingen vooral laat leiden door wat mijn gevoel mij ingeeft. En eigenlijk weet ik dat dan al een poosje voor ik de daadwerkelijke beslissing neem. Kan het wel op financieel gebied, heb ik wel voldoende capaciteiten, ben ik dan te afhankelijk, zal ik gaan missen wat ik had….Dit zijn mooie processen en ik kom steeds meer over mezelf te weten. Ja ik hak de knoop door en zeg mijn baan op om volledig te gaan voor het coachen van mensen en het geven van trainingen. Dit is wat ik wil en wat mij al zoveel heeft opgeleverd en ongetwijfeld nog veel zal gaan opleveren. Alle kennis en ervaringen die ik zelf heb opgedaan wil naar buiten.
 

Hier hoort afscheid nemen bij, afscheid van een beroep dat ik al meer dan 25 jaar beoefen. En afscheid nemen doet ook een beetje pijn. Alle mooie momenten komen voorbij en ik merk hoe mooi afscheid nemen daardoor kan zijn. Je staat stil bij alles wat er is, alles wat me daar heeft gehouden. Ik heb besloten om heel bewust afscheid te nemen van de werkplek, het werk in het algemeen, de kinderen, ouders en collega’s. Ik heb genoten van alle lieve en mooie woorden en attenties en neem ze met me mee. Op naar een volgende stap; en ja zo zei iemand die ik later tegen kwam, je kan je nieuwe schoenen pas aantrekken als je je oude hebt weggegooid. Dus daar ga ik op mijn nieuwe schoenen het Kare avontuur tegemoet!

 

Liefs Karin 

 

 

                                                                                                                                                                         
De pedagogische coach                                                                      5 juli 2016

Toen ik in september vorig jaar de NLP-coach opleiding begon was ik ontzettend enthousiast. Eindelijk had ik de stap genomen om met mijn interesse op dit gebied aan de gang te gaan. Tijd om mijn kwaliteiten hiervoor in te zetten. Veel theorie en kennis hierover vergaren, ervaringsoefeningen doen tijdens de training, met mijn Coach-intervisiegroep sparren én natuurlijk oefenen met mijn zogenoemde ‘oefen-cliënten’. Ik vond het direct al helemaal leuk!

In de tussentijd ontwikkelden zich mooie ideeën. Iets met workshops… het geven van trainingen… ouder-thema avonden organiseren… Het leek mij prachtig om mijn kennis en ervaring van verschillende gebieden samen te brengen. En wat fijn dat ik daarin mijn collega Karin gevonden heb, om dit samen met mij tot iets moois te laten uitbloeien!
Vijf jaar eerder had ik mijn hbo Pedagogiek diploma al behaald en werkte ik sindsdien – na een jaar van werken en reizen –op een agrarisch kinderdagverblijf. Wat heb ik hier veel van geleerd! Hoe kan ik er het beste voor de kinderen zijn? Hoe kan ik de kinderen stimuleren en motiveren om te groeien en te bloeien? Hoe zorg ik ervoor dat wanneer er een situatie voor doet waarin ik onzeker word van mijn kunnen, ik tóch bij mijzelf kan blijven? Wat maakt nou dat bepaalde kinderen iets bij mij raken? En hoe kan ik daar de volgende keer anders mee omgaan? … In al die jaren heb ik geleerd om de best mogelijk versie van mijzelf neer te zetten als pedagogisch medewerkster. En ik kan je zeggen dat ik daar behoorlijke stappen in heb gemaakt: terugdenkend aan hoe onzeker ik toentertijd begon, en hoe zelfverzekerd ik nu met verschillende situaties omga.

En ik zou het zo mooi en betekenisvol vinden om anderen hierbij te begeleiden, te coachen. Want, hoe fijn zou jij het vinden om de best mogelijke versie van jezelf neer te zetten als pedagogisch medewerkster? En om in allerlei verschillende situaties bij jezelf te kunnen blijven en vanuit je stabiele zelf te kunnen reageren? … Fijn hè?!

Laat het nu zo zijn dat er van de kwaliteit in de kinderopvang meer en meer verwacht wordt. Minister Asscher van Sociale Zaken is dit samen met Brancheorganisatie Kinderopvang, MOgroep, BOinK, FNV en CNV overeengekomen. Zij willen pedagogische coaches in de kinderopvang om de pedagogisch medewerksters te stimuleren en te begeleiden in hun werk en zo de kwaliteit en professionaliteit van de kinderopvang hoog te houden.  Super goede ontwikkeling!

Nu zal je als pedagogisch medewerkster wellicht nieuwsgierig en enthousiast zijn geworden, en dat is de eerste stap! De WIL om jezelf persoonlijk te ontwikkelen, de WIL om vanuit die ontwikkeling je werk op een nóg positievere manier kunnen uitoefenen, én de WIL om de beste versie van jezelf te kunnen zijn! En zou je hier graag in willen worden gecoacht… dan is het tijd om stap twee te zetten! En jij weet wat die tweede stap is… ;)

O ja, en mocht je denken ‘het geven en nemen ten opzichte van professionalisering moet in balans zijn’… schroom dan niet om onderstaand artikel aan je werkgever te laten lezen… Wellicht dat die hieraan wil bijdragen: ‘Professionalisering in de kinderopvang’.

http://www.tvc.nl/nl/actueel-en-nieuws/alle-pedagogisch-medewerkers-krijgen-recht-op-coaching

Liefs, Renske

 

                                                                                                                                                                              

TOEKOMSTPERSPECTIEF                                                        1 mei 2016

Inmiddels ben ik weer ‘geland’ in Nederland… Figuurlijk ook de jetlag voorbij. Een prachtige reis gehad door Peru en Bolivia met mijn vriend. Veel gezien, gedaan, beleefd en veel mensen ontmoet. 
Niet alleen de mensen tijdens onze tours & trips… ook de mensen op straat. De mensen die dag in dag uit met hun koopwaar op een kleurrijk kleedje zitten, weer en wind trotseren om aan hun centen te komen. En de taxi chauffeurs, die niet allen een even goede naam hebben wat betreft de veiligheid voor toeristen. Die ook 6 á 7 dagen per week werken om brood op de plank te krijgen. Lange dagen, want een rit kost maar een paar peruaanse Soles (omgerekend ook maar een paar euro). De arbeiders die in de quinoa-velden ploegen en zwoegen. De schoenenpoetsers die in allerlei straten, steegjes en parken zitten om de schoenen te poetsen van de rijkere bevolking. En wel mét een bivakmuts over hun hoofd, omdat zij niet herkend willen worden. Schaamte… voor het feit dat zij niet hebben kunnen studeren; de kans niet hebben gekregen of de kans niet hebben genomen. En nu dus ‘gedoemd’ zijn om hun dagen te vullen met deze bezigheid. Hoe zien zij de toekomst? 



Keuzes…? Kansen…? Wie zal het zeggen. Hoe zijn zij opgegroeid? Hoe zijn zij opgevoed? Weten zij niet beter dan dat het normaal is om al je vuilnis en prulletjes gewoon op straat te gooien? En dat, wanneer je dat elke dag doet, en wanneer iederéén dat elke dag doet, de vuilnisbergen groter en groter worden? En dat dit gevolgen heeft voor het milieu? En voor hun eigen leefomgeving? En voor de nieuwe generaties kinderen? Hoe zien zij de toekomst? 

Hebben ze geaccepteerd dat er door de bureaucratie en de corruptie in het land weinig voor hun overblijft? Dat de president liever voetbalstadions laat bouwen dan dat zij voorzien worden van water en elektriciteit? Dragen zij dit lot? Weten zij niet beter? Hoe zien zij de toekomst? 

En dan lopen we in de “westerse maatschappij” weer tegen heel andere dingen aan. Tijd tekort om je plannen waar te maken, overvolle agenda’s, überhaupt agenda’s! Een goede moeder, partner, vriendin, collega willen zijn. Er ook nog fantastisch uit willen zien en het beste uit jezelf halen! 
Prachtig natuurlijk… en soms kan het je ook allemaal even teveel worden. We ervaren burn-outs en bore-outs; worden we teveel uitgedaagd? Of heb je juist behoefte aan meer en nieuwe uitdagingen?
Zelf ben ik hier ook al lang zoekende in (geweest). Wat wil ik eigenlijk in mijn leven? Hoe wil ik mijn dagen invullen? Wat zijn mijn dromen en doelen? Ik ben trots op KARE, het bedrijf van Karin Stoffers en mij! Dit is waar ik mijn energie in wil zetten en waar ik energie van krijg. 

Wij hebben er een mooi toekomstperspectief voor: Trainingen geven aan professionals die met kinderen werken, trainingen geven aan ouders om zich bewust te worden van hóe zij doen wat zij doen, waarom zij dit doen en wat zij aan hun kinderen willen meegeven. Themabijeenkomsten en workshops te gaan geven om mensen te inspireren, uit te dagen, inzichten te geven en zich bewust te laten worden van zichzelf en hun eigen patronen en proces… Daarbij ook als Coach aan het werk te gaan om mensen één-op-één te begeleiden, zodat zij hun dromen en doelen waar kunnen maken. Ik heb er heel veel zin in!

Ik ben benieuwd wat jullie toekomstperspectief is… Wat zijn jouw dromen? Wat zijn jouw doelen? Wat zijn jouw uitdagingen? Laat je het me weten…?

 

Liefs Renske

 

 

 

 

Alles waar je aandacht aan schenkt groeit

Karin Stoffers

06 13420665

Over Karin

Renske Groot

06 11408490

Over Renske